Oferta terapeutyczna

Opiera się na założeniu, że cierpienie psychiczne jest wynikiem procesów zachodzących wewnątrz aparatu psychicznego do których nasza świadomość ma utrudniony dostęp. Na te nieświadome procesy składają się popędy i mechanizmy obronne. Terapia psychodynamiczna opiera się na założeniach teorii psychoanalizy.

Choć psychoterapia psychodynamiczna może przyjmować różne formy, zazwyczaj obejmuje:

• nacisk na znaczenie wewnątrzpsychicznych, nieświadomych konfliktów oraz ich związek z rozwojem

• postrzeganie mechanizmów obronnych jako wytwarzanych w celu uniknięcia konsekwencji konfliktu

• wiara, że psychopatologia wyrasta z doświadczeń wczesnego dzieciństwa

• pogląd, że wewnętrzne reprezentacje doświadczeń powstają wokół relacji interpersonalnych

• przekonanie, że kwestie życiowe i ich dynamika replikują się w relacji klient-terapeuta jako przeniesienie i przeciwprzeniesienie

• użycie wolnych skojarzeń jako głównej metody badania wewnętrznych konfliktów i problemów

• skupienie się na interpretacjach przeniesienia, mechanizmów obronnych oraz bieżących symptomów

• wiara we wgląd jako szczególnie ważny dla sukcesu terapii.

Zakłada jako źródło zakłóceń życia psychicznego niewłaściwy sposób percepcji i interpretacji zdarzeń przez pacjenta co doprowadza do nieprzystosowawczych postaw I zachowań.

Cele terapii prowadzonej w modelu poznawczym:

• nastawienie jest na usuwanie zaburzeń myślenia, uczenie rozpoznawania dysfunkcjonalnego sposobu myślenia i jego eliminowania

• terapeuta uczy pacjenta identyfikować schematy poznawcze, tkwiące u podstaw irracjonalnych myśli

• psychoterapeuta informuje pacjenta, w jaki sposób dochodzi do zaburzeń emocjonalnych oraz występowania dysfunkcjonalnych zachowań

• dowodzi, że między sytuacją zdarzeniami, w jakich pacjent uczestniczy a jego emocjami zachowaniami pośredniczy sposób interpretacji zdarzeń składających się na tę interpretację

• psychoterapeuta zwraca pacjentowi uwagę na to, że stały, automatyczny sposób interpretacji zdarzeń powinien być traktowany wyłącznie jako hipoteza, którą trzeba weryfikować empiryczni.

Zakłada, że ludzie organizują swoje doświadczenia w pewną całość (inaczej postać, figurę z niem. Gestalt). Zachowaniem człowieka zarządza proces homeostazy. Człowiek reaguje sumą utrwalonych reakcji, aby być akceptowanym przez otoczenie, w rezultacie oddziela się od autentycznych odczuć i blokuje swój potencjał. Rezultatem alienacji - oddzielenia się od autentycznych odczuć i zmysłów - jest zablokowanie potencjału jednostki i zniekształcenie jej perspektyw. Kiedy proces samoregulacji zostaje w jakimś stopniu zaburzony, gdy organizm znajduje się w stanie braku równowagi (ja – reszta świata) przez dłuższy czas - dochodzi do choroby psychicznej.

Nadrzędnym celem terapii jest osiągnięcie dojrzałości, wzrost potencjału człowieka, zwiększanie jego możliwości poprzez integrację osobowości, wzmacnianie autentycznych pragnień i potrzeb.

W pracy z klientem akcentowana jest jego odpowiedzialność za dokonywane wybory oraz znaczenie doświadczenia zdarzeń w czasie teraźniejszym “ tu i teraz”.

Według tego modelu dla rozumienia związków międzyludzkich inspiracją jest ogólna teoria systemów, której twórcą był von Bertalanffy.
Problemy pacjenta można zrozumieć i leczyć zwracając uwagę na mechanim sprzężeń zwrotnych funkcjonujących w systemach społecznych (rodzina,kręgi towarzyskie, zawodowe, itp.), których pacjent jest członkiem. Zgodnie z ogólną teorią systemów przyjmuje sie, iż jednostka będąc elementem subsystemów aktywnie oddziaływuje na osoby z którymi nawiązuje interakcje i sama także oddziaływaniom ze strony tych osób podlega. Aby zrozumieć zachowanie pacjenta nie można go rozpatrywać w oderwaniu od kontekstu społecznego w jakim się pojawia. Terapia w podejściu systemowym dotyczy obserwowalnych, aktualnie występujących, obecnych w danym momencie zachowań i ich skutków. W nich poszukuje problemów i źródeł cierpienia, a nie w konkretnej jednostce. 

Leczenie odwykowe prowadzi do zaprzestania lub zmniejszenia częstotliwości przyjmowania substancji psychoaktywnych.
Celem terapii jest więc zaoferowanie choremu lepszych sposobów radzenia sobie z wewnętrznymi trudnościami. Pacjent poznaje samego siebie, uczy się rozpoznawać swoje stany emocjonalne, dowiaduje się, w jaki sposób na nie reaguje, nabywa umiejętności osiągania wewnętrznej równowagi bez pomocy alkoholu i innych środków psychoaktywnych oraz uczy się praktycznych sposobów, jak radzić sobie na trzeźwo w sytuacjach, które wywołują w nim wzrost napięcia. 

Praca terapeutyczna z dziećmi i młodzieżą jest prowadzona według opisanych powyżej modeli: psychodynamicznego, poznawczo-behawioralnego i systemowego. W modelu psychodynamicznym specyfiką pracy z małymi pacjentami jest analiza spontanicznej zabawy, ogólnego zachowania, rysunków. W formie zabawy można również doprowadzić pacjenta do pożądanych zmian zachowania i przeżywania. W modelu poznawczym nacisk w pracy ze starszym dzieckiem lub młodzieżą jest położony na wypracowanie skutecznych sposobów radzenia sobie ze ściśle określonymi problemami. W modelu systemowym dziecko i jego problemy są rozumiane w kontekście funkcjonowania rodziny i grup rówieśniczych.

Opis właściwości psychicznych oraz psychologicznych mechanizmów funkcjonowania, służący wyjaśnieniu problemów w przeżywaniu i funkcjonowaniu pacjenta. Jest niezbędna w konstruowaniu rzetelnego planu leczenia i terapii oraz formułowania prognozy dalszego funkcjonowania. Określa w jakim stopniu w powstawaniu danego zaburzenia uczestniczą mechanizmy psychologiczne, organiczne lub środowiskowe.

Mają na celu rozpoznanie problemu przy udziale profesjonalisty. Określenie możliwych kierunków działania i leczenia 

W praktyce klinicznej niewielu terapeutów ściśle trzyma się konkretnej orientacji teoretycznej. W zależności od własnych preferencji i problemów pacjenta stosują oni techniki pochodzące z różnych koncepcji teoretycznych.